Op een gegeven moment besloot Roanne die hoofdrolspelers in zelf op te gaan zoeken. Ze voerde gesprekken met ze, ging met ze mee naar bijvoorbeeld hun school en probeerde zo meer te weten te komen over hun leefwereld.

Ze heeft zich overigens in diverse groepen minderheden verdiept, zoals Marokkanen, Turken, Antillianen, maar ook Chinezen en Polen.

Wat haar daarbij opviel is dat het met de Molukkers niet goed gaat: de derde generatie doet het slechter dan hun ouders. Ze zijn erg boos en hebben een anti-Nederlands sentiment. Ze waarschuwt dat dit met de Marokkanen ook kan gaan gebeuren.

Naar haar beleving is het belangrijk dat het integratiebeleid minder een ad-hoc karakter krijgt en moet loskomen van de focus op de cultuurlijn.

In Trouw staat dit citaat van de schrijfster: "We zitten veel te veel op die cultuurlijn, de gedachte dat hun geloof of hun culturele achtergrond de oorzaak is van het probleemgedrag en dat het agressieve gedrag nu eenmaal in hun cultuur zit gebakken. De oplossingen op cultuurgebied, zoals het houden van buurtbarbecues, lijken mij niet goed. Die subsidies zijn weggegooid geld. Ik denk dat die jongeren veel meer geholpen zijn met ouderwets sociaal-economisch beleid, gericht op onderwijs en arbeidsmarkt. Heel unsexy, maar wel effectief."

Ook het volgende citaat in Trouw is het vermelden waard: "Wat me bij dat onderzoek opviel was dat onze eisen per groep zo verschillend zijn. Chinezen vinden we nog steeds exotisch en enig. We vinden het prima dat zij zo geïsoleerd leven. Ik sprak een lesbisch meisje van Chinese afkomst en die heeft exact dezelfde problemen als een homo-Marokkaan. Crimineel zijn ze ook. Zij doen aan mensenhandel, maar daar hebben we geen last van, dus dat geeft niet. In Amsterdam staan soms op straatborden ook Chinese tekens: vinden we prachtig. Zet op zo’n bord een straatnaam in Arabische tekens en Wilders heeft er weer een paar zetels bij."

In Gouda pakken we de problematiek aan door een persoonsgerichte aanpak en vinden we het o.a. erg belangrijk dat de jongeren naar school gaan. De gezinsmanager heeft daar bij overlast gezinnen ook goed oog voor.

Roanne van Voorst geeft echter wel stof tot nadenken, zowel voor de landelijke als de plaatselijke politiek.

De overheid is tenslotte geen kaas, en groeit altijd weer aan.

De dodebomen-NRC legt vandaag haarfijn uit waarom het plan om te bezuinigen op ambtenaren niet gaat werken. Zonder plan wat de overheid wel en niet moet doen lukt dat niet, en politici willen altijd meer – meer beleid, meer toezicht, meer onderzoek. Het vorige kabinet wilde 12.000 ambtenaren minder, de score bleef hangen op 2000. Sinds 1947 zijn er al 5 pagina’s aan titels met onderzoeken naar minder ambtenaren.

Het kan trouwens wel. In Gouda is de operatie Optima Forma gehouden. De hele ambtelijke organisatie is doorgelicht en van elke taak is gekeken of de gemeente het moest doen, danwel dat een taak uitgeplaatst of afgestoten kon worden. Honderden banen verdwenen of werden verzelfstandigd. Het geheel leverde een bezuiniging van 13,2 miljoen euro op.

Het resultaat: één van de meest efficiente gemeentes qua ambtenarencapaciteit. En een gemeenteraad en bevolking die vragen hoe het zit met de kwaliteit van dienstverlening, de controle op organisaties op afstand, de manier van onderlingen afspraken maken, en minder invloed. Dat je niet alles hoeft te doen als overheid betekent niet dat de overheid zich nergens meer mee wil bemoeien, en dat wringt. Dat wil niet zeggen dat het afstoten van taken verkeerd is, maar er valt wel nog veel te leren.

De volgende operatie moet 1,5 miljoen euro kosten en de Goudse gemeentelijke organisatie nog efficiënter maken. We gaan dus nog meer niet doen. Dat kan niet met de kaasschaafmethode, want de overheid is geen kaas. En een olifant eet je ook niet in één keer op, maar in plakjes.

Een aantal scholen in Gouda wacht al lange tijd op nieuwbouw. Door de gemeenteraad is in 2005 in een integraal plan voor alle Goudse scholen (IHP) vastgelegd wat de behoefte (lees: noodzaak) was aan huisvesting. Twee scholen voor speciaal onderwijs: de Samuëlschool en de Ark maakten toen al plannen om met Gemiva (organisatie die mensen met een handicap ondersteunt) gezamenlijk een multi-functioneel gebouw neer te zetten. De locatie die daarvoor bestemd werd in het IHP was Winterdijk 14. Daar moest dan wel, in afwachting van hun eigen nieuwbouw, eerst nog tijdelijk het Segment worden gevestigd, maar volgens het IHP moest de locatie medio 2007 beschikbaar komen.

De nieuwbouw van het Segment liep aanzienlijke vertraging op waardoor de locatie niet tijdig beschikbaar was. Op een zeker moment gingen er ook geruchten dat de locatie aan een andere school zou zijn toegezegd, wat door de toenmalige wethouder Menkveld werd weersproken.

Intussen werd bekend dat bouwen in de nabijheid van het spoor onaanvaardbare risico’s kan opleveren. In 2007 wordt de bouw van een zorgcentrum in Middenwillens om die reden afgeblazen. Maar in het voorjaar van 2009 wordt door het college een herziening van het IHP voorgesteld, waarbij nog steeds wordt uitgegaan van dezelfde locatie voor Ark, Samuëlschool en Gemiva. MozaïekWonen zal het gebouw gaan neerzetten, de scholen gaan het huren van de woningbouwcorporatie. De nieuwe planning gaat uit van start bouw in het najaar van 2010.

Maar dan komt, na alle vertraging, een nieuwe teleurstelling: de brandweer verklaart de locatie onveilig voor de bedoelde scholen. De ChristenUnie is hierover not amused en heeft aan het college de volgende vragen gesteld:

1. Zijn er nieuwe feiten (risico’s) die eerder niet bekend waren?
2. Welke gevolgen zijn er nu voor de uitvoering van het Integraal Huisvestingsplan, zowel in tijd als in financiën? Graag een zo concreet en compleet mogelijke beschrijving.
3. Heeft, in het geval van definitieve afwijzing van deze locatie, dit gevolgen voor de betrokkenheid (financiering bouw) van MozaiëkWonen bij dit project? Om in dit stadium een zodanig besluit van de brandweer te ontvangen is, na alle eerdere vertraging en onzekerheden, voor de scholen opnieuw teleurstellend - waarmee ik me eufemistisch uitdruk. Ook is er tijd en geld verspild, wanneer deze locatie definitief ongeschikt blijkt, omdat een aantal berekeningen locatiegebonden zal zijn.
4. Wat doet het college om voortaan dit soort teleurstellingen en verspillingen te voorkomen?

Anke Huisman-Mak

Sinds 2 jaar is er een nieuwe Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO). Een wet die bedoeld was om Alles Beter Te Maken. Korte procedures, meer op lokaal niveau, digitalisering bestemmingsplannen voor betere toegankelijkheid voor burgers, het kan niet op allemaal.

Eén van de nieuwe elementen was het projectbesluit. Deze vervangt de oude “Artikel 19″-procedure. Hiermee kan een kleine wijziging in een bestemmingsplan worden gemaakt, zonder dat het hele bestemmingsplan over moet. Een projectbesluit is in de praktijk hetzelfde als een bestemmingsplan zelf.

Bestemmingsplannen zijn belangrijk: het gaat om de (juridische) zekerheid over de eigen omgeving, wat er wel en niet gebouwd mag worden. Het is dan ook niet voor niets dat de gemeenteraad over bestemmingsplannen moet beslissen. Een bestemmingsplan raakt burgers heel direct, en de verschillende belangen kunnen botsen en moeten democratisch gewogen worden.

Maar nu komt het: in de vorige periode vond een meerderheid van de Raad het prima om de bevoegdheid over een projectbesluit te beslissen bij het College te leggen. Gezien de zwaarte van een projectbesluit – vrijwel dezelfde procedures als in een bestemmingsplan – en de gevolgen – je mag pas leges innen als het projectbesluit ook in het bestemmingsplan is opgenomen – leek het de fractie van GroenLinks beter om ook het projectbesluit door de Raad te laten nemen. Ook 50+, D66 en de SP waren dat. Door de toezegging van de wethouder dat er spaarzaam met projectbesluiten omgegaan zou worden steunde een meerderheid het delegeren naar het college.

En dan kom je nu bij de vraag wat “spaarzaam” dan eigenlijk is. Inmiddels zijn er projectbesluiten langsgekomen over de Oostpolder, het nieuwe zwembad, de ambulancepost van de RAD, en een fietsverbinding met de Zuidwestelijke Randweg. Voor iets waarvan het College nog geen 2 jaar geleden aangaf dat het eigenlijk niet zo’n handig instrument is vrij veel. En dan gaat het ook nog om zaken die in meer of mindere mate ophef veroorzaken.

Wat mij betreft wordt er nog eens goed nagedacht door de raadsfracties of het delegeren van deze bijna-bestemmingsplannen naar het College vanuit onze taken als gemeenteraad – kaderstellend, controlerend en volksvertegenwoordigend – wel een gewenste zaak is, nu in korte tijd al 4 ingrijpende projectbesluiten zijn genomen.